lifestyle theologie

Betlehem en gemeentegroei

2011-12-12T02:31:00.000-08:00

De feestmaand December is begonnen. De maand staat in het teken van Kerst. Al weken van tevoren zijn we in de voorbereiding om er iets moois van te maken. Even mooi, maar liefst nog iets mooier dan vorig jaar. Een belangrijke drijfveer in onze westerse cultuur is vooruitgang. Alles moet steeds mooier, beter, groter etc. worden. Stilstand is achteruitgang zegt men. En daarom maakt de economische crisis velen bang, want door de crisis stagneert de vooruitgang, we staan stil en dan gaat het fout ….
Als christenen worden wij echter opgeroepen om juist meer stil te staan en ons te bezinnen op de dingen waar we mee bezig zijn. We worden voortdurend opgeroepen om ons vertrouwen niet te stellen op onzekere aardse machten, maar om op God te vertrouwen.
De Messiaanse Koning werd geboren als een kind, een kind dat volledig afhankelijk is van ouders, omstanders en omstandigheden … van God dus. Hoe klein en onbelangrijk is de geboorte van een enkele baby in het licht van de wereldproblemen, maar toch … Een klein kind in een kribbe, dat de Verlosser van de mensheid blijkt te zijn.
Niet groot, groter, grootst, maar de dag van de kleine dingen waarderen. Het Koninkrijk begint zo klein als een mosterdzaadje en om er binnen te komen, moeten we worden als een klein kind. Klein, kleiner … Waarom? Opdat God de Schepper alle eer krijgt!
Eén enkel kind maakt het verschil tussen dood en leven, tussen hoop en wanhoop. Wij zijn het ‘lichaam van Christus’ en mogen Hem vertegenwoordigen op aarde. Schitteren als sterren in een donkere wereld. Eén enkele man of vrouw kan het verschil maken.

Theorie en praktijk

2011-06-04T13:52:00.000-07:00

Het idee van eerst leren en dan het geleerde in praktijk brengen is heel erg westers. Het cognitieve en het praktische wordt door ons wel eens teveel uit elkaar getrokken. Bij Jezus zien we dat dit veel dichter bij elkaar ligt. Hij gaf zijn discipelen opdracht om uit te gaan en te prediken, zieken te genezen, gebondenen te bevrijden. Hadden ze dit al geleerd dan? Nee, eigenlijk niet. Ze hadden alleen gezien wat Jezus deed. Ze hadden een voorbeeld. Maar je moet toch weten hoe je in allerlei concrete situaties moet handelen. Je moet toch kennis hebben van bijbelse regels en principes?
De laatste jaren wordt door bekende ethici als Stanley Hauerwas en Richard Hayes heel sterk het belang van het paradigma, het voorbeeld, benadrukt. Dit sluit veel meer aan bij de wijze waarop Jezus zijn discipelen onderwees. Daarmee komt ook het belang van het gemeenteleven meer centraal te staan als voorheen het geval was. De gemeente als een leesbare brief van Christus (vgl. 2Kor.3:3, terwijl er van alles mis was in deze gemeente!). Of met de woorden van Jezus: ‘als het licht van de wereld’ (Mat.5:14).
Deze weg van het paradigma, het ‘wandelen’ heeft ook gevolgen voor ons verstaan van de Schrift. Dit is in voorbije tijden enorm onderschat. Hoe zullen wij echt gaan begrijpen wat het Woord zegt? Hayes brengt dit als volgt onder woorden: “We learn what the text means only if we submit ourselves to its power in such a way that we are changed by it”.

Gaan alle ongelovigen verloren?

2011-05-28T10:17:00.000-07:00

Het onderwerp 'hel' krijgt weer aandacht door een boek van de Amerikaan Rob Bell. Ik kreeg de vraag: hoe zit het met kinderen, moslims, en al die mensen die nooit het Evangelie hebben gehoord? Gaan die allemaal naar de hel?
Nee, zeker niet. Alleen zij die doelbewust anderen tot zonde hebben verleid en onrecht hebben bedreven gaan naar de hel (bv. Mat.13:40-42). In Mat.25:31vv spreekt Jezus erover hoe het oordeel over de ongelovigen zal verlopen. Dat het daar om ongelovigen gaat, blijkt daaruit dat de mensen die vrijgesproken worden niet weten dat ze de Koning, Jezus, hebben liefgehad (vs. 37-39). En wat nu zo opmerkelijk is, uit niets blijkt dat het een kleine groep zal zijn! Men kan op grond van zijn daden, die een natuurlijk gevolg zijn van wat in het hart leeft, vrijgesproken worden (Mat.12:33-37; Rom.2:12-16). Vele keren lezen we in het NT dat God iedereen (ook christenen!) zal oordelen naar zijn werken. En er zijn heel veel gradaties in straf (bv. Luk.12:47-48) en ook in beloning (1Kor.3:10-15). Iedereen ontvangt een rechtvaardige straf of beloning op grond van de mogelijkheden en onmogelijkheden die hij in dit leven heeft gehad. Zie ook mijn studie over 'dodenrijk en hel'. En verder zou ik iedereen de korte lezing van Francis Chan willen aanraden. Beslist de moeite waard.

Spreekt Jezus verruimend of benauwend over echtscheiding?

2011-05-19T08:33:00.000-07:00

In Mat.19:3 lezen we dat er joodse rabbi’s bij Jezus komen met de vraag: ‘Is het geoorloofd zijn vrouw weg te zenden om allerlei redenen? Het was een actuele vraag waarover de meningen verdeeld waren. De discussie ging niet om de vraag ‘is het geoorloofd van zijn vrouw te scheiden?’ De vraag was: ‘Is het geoorloofd zijn vrouw weg te sturen om elke reden?’ Over het recht om te scheiden bestond geen meningsverschil, maar wel daarover, of dit om allerlei redenen kon. Dit laatste was het standpunt van Hillel dat hij baseerde op zijn uitleg van ‘iets onbehoorlijks’ in Deut.24:1. Sjammai beperkte het ‘onbehoorlijke’ tot seksuele immoraliteit. De discussie betreft de gronden voor echtscheiding. Blijkbaar behoren de vraagstellers tot de school van Sjammai.
Nadat Jezus de positieve scheppingswil van God heeft benadrukt, komen ze opnieuw bij hem terug met Deut.24. Ze willen hier een antwoord op. En dan krijgen ze het: ‘Ik zeg u, wie zijn vrouw verstoot anders dan om hoererij en met een ander trouwt, die pleegt overspel’ (Mat.19:9). Maar wat zegt hij daarmee? De woorden van Jezus blijken op drieërlei wijze uitgelegd te kunnen worden:
1. Men betrekt de woorden ‘niet vanwege hoererij’ alleen op het wegsturen, maar niet op ‘en een ander trouwt’. In dat geval is scheiding toegestaan in geval van hoererij, maar wie hertrouwt pleegt wel overspel. Zo lezen de Griekse kerkvaders deze tekst en dit is ook formeel het standpunt van de RK kerk.
2. Men kan de woorden ‘niet vanwege hoererij’ op zowel het ‘wegsturen’ als ‘en een ander trouwt’ betrekken. In dat geval is zowel scheiding als hertrouwen toegestaan in geval van hoererij. Dit is de lezing van Erasmus en de heersende protestantse visie. Het standpunt komt inhoudelijk overeen met dat van Sjammai.
3. Men kan ook stellen dat de farizeeën Jezus bevragen vanuit de joodse discussie in de eerste eeuw over de betekenis van Deut.24:1. Het is dan niet zondermeer vanzelfsprekend dat Jezus zich hier ook uitspreekt over andere gronden voor echtscheiding waarover onder de rabbi’s overeenstemming bestond, zoals kinderloosheid en materiële of emotionele veronachtzaming (vgl. Ex.21:10-11).
De paralleltekst bij Marcus (Mar.10:11; zonder ‘niet vanwege hoererij’; vgl. Luc.16:18), als ook de reactie van de discipelen (vs.10), die de uitspraak van Jezus bijzonder moeilijk vinden, maakt de eerste, meest strikte uitleg het meest waarschijnlijk. Niets kan het huwelijk ontbinden, behalve hoererij. Volgens het joodse denken ontkrachtte een seksuele relatie met een andere vrouw het huwelijk zo diepgaand, dat een voortzetting van het eigen huwelijk ondenkbaar was (vgl. Misjna tractaat Yebam.2:8). In die zin bevatten de woorden ‘niet vanwege hoererij’ bij Matteüs dan ook geen toevoeging. Ze maken alleen expliciet wat in Mar.10:11 impliciet wordt verondersteld.
Het is wel van belang deze strikte opvatting over het huwelijk in een breder kader van Jezus’ optreden te plaatsen om te begrijpen dat de uitspraak niet casuïstiek-wettisch bedoeld is. De hoge huwelijksnorm ging bij Jezus gepaard met een uitzonderlijke vergevingsgezindheid (bv. Joh.7:53-8:11 m.b.t. een overspelige vrouw) en moet gezien worden in de context van het aanbreken van het Koninkrijk van God en het nieuwe verbond.
Wat Jezus zegt, geldt voor de vervulling van het voorlopige Koninkrijk hier en nu. In het volmaakte Koninkrijk na de opstanding uit de doden zal het nog weer anders zijn (zie Mat.22:23-33).
[Benieuwd naar de betekenis van andere uitspraken van Jezus? Raadpleeg de Studiebijbel]

Is de hel tijdelijk en reinigend?

2011-05-16T03:43:00.000-07:00

Er wordt de laatste tijd weer volop nagedacht over de hel en de gedachte dat deze tijdelijk is en een zuiverend, reinigend doel heeft, is voor velen een aantrekkelijke gedachte. Deze leer is voor een deel al heel oud, maar berust op een misverstand, dat ontstaat wanneer men het NT in vertalingen leest en niet in de grondtekst.
Het Griekse NT maakt onderscheid tussen de hades, de onderwereld en de gehenna. De gehenna is de plaats voor mensen die bij het Laatste Oordeel na de opstanding uit de doden veroordeeld worden.
De hades of onderwereld is de plaats waar de ongelovigen na hun dood terechtkomen. Het is een soort wachtkamer waar zij wachten op de opstanding uit de doden. Deze onderwereld is tijdelijk (zie Openb.20:13), maar de gehenna-hel is eeuwig (Matt.18:8; 25:41 e.a). Alleen de gehenna verdient de naam ‘hel’. Sommige oudere vertalingen en helaas ook de Herziene Statenvertaling vertalen beide woorden met ‘hel’. Dan ontstaat er dus verwarring.
Die verwarring wordt nog versterkt door de rooms-katholieke leer van het vagevuur. Paus Benedictus XII stelde in 1336 dat de ziel van de mens tussen zijn dood en de opstanding uit de doden niet sliep, maar in het vagevuur was, een plaats waar een mens gezuiverd en gelouterd wordt. Maar waar de bijbelse onderwereld de plaats is waar de ongelovigen na dit leven heen gaan, is het vagevuur volgens Benedictus juist een plaats voor de gelovigen en een doorgangsweg naar de hemel. Met het vagevuur gaf Benedictus zijn uitleg van het dodenrijk, niet van de gehenna-hel!
Voor een bredere studie, zie het artikel 'De hel in het Nieuwe Testament.

Beeld, tekst en bijbelvertalingen

2011-02-15T08:26:00.000-08:00

Tekst is naast beeld een van de meest gebruikte en bekende communicatiemiddelen. Het beeld heeft de afgelopen halve eeuw steeds meer aandacht gekregen en tekst en taal werden geproblematiseerd.

Er bestaan wijdverbreide twijfels bij de moderne mens met betrekking tot de taal als efficiënt communicatiemiddel. De grote taalfilosoof Ludwig Wittgenstein zei al: ‘Wat gezegd kan worden, kan duidelijk worden gezegd; en van dat waarover niet kan worden gesproken, moet men zwijgen’ . In dat geval zouden de meeste existentiële vragen die ons bezighouden, onuitspreekbaar zijn. Als dit al zo is in de communicatie tussen mensen van gelijke natuur, hoeveel te meer dan in de relatie tussen God en de mens.
De moeite in de communicatie via tekst en taal verklaart voor een deel ook de voortdurende discussie rondom Bijbelvertalingen. Er is een dilemma tussen begrijpelijk vertalen en dicht bij de grondtekst blijven. Een vertaler doet het nooit goed. Dit blijkt al uit een oud Joods gezegde: 'Wie de Schrift letterlijk vertaalt, liegt [d.w.z. geeft de bedoeling niet juist weer]; wie er wat aan toevoegt [door vrijer te vertalen] pleegt godslastering'. Je moet om zo te zeggen van twee kwaden één kiezen. Is ‘liegen’ dan de minst kwade?

Toch moeten we het genoemde dilemma wel relativeren en de beperking van een tekst, ook de tekst van het Woord van God, niet problematiseren. Een Bijbeltekst gaat namelijk pas voor iemand leven wanneer de Heilige Geest in hem of haar gaat werken en hij de woorden als Woord van God gaat lezen. Het is Woord en Geest.
Bovendien werkt de aandacht voor het beeld in onze westerse cultuur er ook aan mee dat er de laatste halve eeuw veel meer aandacht is gekomen voor de menswording en het voorbeeld van Jezus Christus. Dit blijkt o.a. uit de vele boeken die verschijnen over discipelschap. Ook de apostel Paulus spreekt keer op keer over het voorbeeld dat hij in navolging van Jezus aan de gelovigen heeft gegeven.
Voor het kennen van God is dus niet alleen het Woord van God van belang, maar onmisbaar zijn ook de Geest en het voorbeeld van Jezus als mens op aarde.
(Meer over bijbelvertalingen in Studiebijbel Magazine 4.3 van maart (www.studiebijbel.nl)

De stem van God horen door een lied

2010-11-13T13:12:00.000-08:00

Het bijbelboek Psalmen is onder christenen waarschijnlijk het meest gelezen en meest bekende boek uit het Oude Testament.
Als we het over liederen en zang hebben, denken we vaak aan vreugde. We zingen als we blij zijn.
Wat echter opvalt, is dat heel veel psalmen geen vrolijke inhoud hebben. Ze gaan over verdriet, over verlatenheid en zelfs over boosheid. De meest persoonlijke zaken en gevoelens, zowel positieve als negatieve, worden in een gebed naar God uitgesproken. Dit is een belangrijke functie van het gebed. We mogen voor de Heer ons hart uitstorten, we mogen alles met Hem delen wat ons bezighoudt.
Vervolgens hebben de psalmschrijvers hun gebeden opgeschreven. Eigenlijk zijn het brieven aan God. Waarom doe ik dat niet, vroeg ik me af. Zelfs therapeuten wijzen op het belang van het neerschrijven van je gedachten. Maar ik ben niet ziek, … of toch wel?

Wat ik verder opmerkelijk vind, is dat de liederen een mooie vorm hebben. Het zijn in zekere zin gedichten. De psalmdichter heeft er moeite voor gedaan om van zijn gebed een mooi lied te maken.
En vervolgens bedenkt hij een melodie of neemt een bestaande melodie over om het gebed te kunnen zingen. Het blijft dus niet bij één keer bidden. Hij is er uren of dagen mee bezig. Is dit niet wat wij missen in onze vluchtige cultuur, waar alles snel moet gebeuren?

Maar het mooiste vind ik in de psalmen dat God persoonlijk spreekt. Vaak krijgen de psalmschrijvers woorden in hun hart die God tegen hen zegt. Ik stel me dat zo voor: je schrijft in je verdriet of je eenzaamheid een lied voor God. Je bent daar heel druk mee. En als je het lied dan nog eens overleest, dan zie je dat je iets hebt neergeschreven wat God tegen jou zegt in plaats van jij tegen Hem. Dit overkwam David heel vaak. Een voorbeeld hiervan is Ps.32:8
‘Ik let op je, ik geef je aanwijzingen wat je moet doen,
Ik wil je raad geven, mijn oog is op je.’

Balans

2010-09-09T00:52:00.000-07:00

Vaak wordt de vraag gesteld waarom iemand die ziek is niet geneest terwijl er toch voor gebeden is. Deze vraag wordt des te nijpender wanneer we regelmatig getuigenissen horen en lezen van medegelovigen in het land die op wonderlijke wijze door de Heer worden aangeraakt. Ook staat het thema van het Koninkrijk en vooral het reeds aanwezige Koninkrijk (‘Kingdom now’) in het middelpunt van de belangstelling. En genezing is een belofte die onderdeel uitmaakt van de prediking van het Koninkrijk. Jezus zegt tegen zijn discipelen: ‘Ga op weg en verkondig: “Het koninkrijk van de hemel is nabij. Genees zieken, wek doden op, maak mensen die aan huidvraat lijden rein en drijf demonen uit. Om niet hebben jullie ontvangen, om niet moeten jullie geven! (Mat.10:7-8).

Ik wil natuurlijk niets afdoen aan deze opdracht en belofte, maar wel zoek ik naar balans. We mogen niet onze ogen sluiten voor de culturele invloed op ons geloofsleven. Twee generaties geleden waren er maar weinig christenen in ons land die de vraag naar genezing zo krachtig stelden als dat vandaag gebeurt. Het heil van God was er niet in de eerste plaats voor het heden, maar voor de toekomst, een eeuwig behoud in de hemel.
In onze cultuur anno 2010 moeten daarentegen alle wensen hier en nu vervuld worden. Het is van belang ons af te vragen in hoeverre er op dit punt in ons geloofsleven niet ten dele sprake is van wereldgelijkvormigheid. Wanneer God een therapeutische God is geworden moeten we oppassen niet af te glijden naar afgoderij. In het laatste geval gaat het overal en altijd om mijn gezondheid, mijn geluk, mijn toekomst etc. En mijn God moet ten dienste staan van dit alles. En zo kan de ware godsdienst zomaar verworden tot ware afgoderij.

Er is balans nodig in het geestelijke leven. Wij ontvangen uit genade Gods heil (inclusief genezing), maar het gaat om de eer van God en Zijn getuigenis in deze wereld. Een getuigende zieke christen betekent meer voor het Koninkrijk van God dan een verbitterde gelovige die ooit genezing ontving. Verder moeten we beseffen dat we tussen Pinksteren en Wederkomst leven in een tijd van ‘al wel’ en ‘nog niet’. Het Rijk is nog niet in heerlijkheid gekomen. Alles is nog ten dele, zoals Paulus zo duidelijk verwoordt in 1Kor.13:9-10
‘Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren.
Doch, als het volmaakte komt, zal het onvolkomene afgedaan hebben.’

Ethiek is meer dan oordelen

2010-06-11T16:03:00.000-07:00

In de omgang met medegelovigen merk je vaak dat de gesprekken gaan over wat wel en wat niet christelijk is. De ongelovigen alsook sommige christenen interpreteren dit als gesprekken over wat wel en niet mag. Dat is een verenging van de vraag. Iets wat niet christelijk is, hoeft daarmee nog niet per definitie fout te zijn. Bijvoorbeeld sporten, werken of boodschappen doen. Met deze opmerkingen zitten we direct in het hart van de ethiek. Gaat het bij ethiek alleen maar over goed en fout? Is dat niet erg simplistisch? En wat fout is, daarvoor is dan vergeving. Zou dat de reden kunnen zijn waarom steeds minder mensen de noodzaak van vergeving inzien? Omdat ze niets ‘fout’ doen.
Stel dat we aannemen dat de meeste mensen weinig fout doen. Zijn ze daarmee automatisch goed? Een antwoord op al dit soort vragen is afhankelijk van de norm die men hanteert.

Ethiek is meer dan ooit een onderwerp geworden, waarvan we de praktische consequenties niet meer kunnen ontlopen. In de tijd van het ‘christendom’ met zijn christelijke staten (tijdperk dat volgens Hauerwas eindigde in de tweede helft van de 20e eeuw) kon je nog over allerlei kwesties als christen discussiëren, waarbij de praktische invulling linksom of rechtsom door de overheid gerealiseerd zou moeten worden.
Dat is in de huidige tijd, waarin de kerk een minderheid is geworden, voorbij. Bij alles wat wij geloven en zeggen, kijkt men direct naar ons, naar de gelovigen en naar de kerk, wat wij zelf hiervan terecht brengen. Ik ervaar dit niet als een achteruitgang, maar als een goede stimulans bij het volgen van Jezus. Het komt ook overeen met wat Jezus leerde: ‘Wie Mijn woord hoort en doet wat Ik zeg …’. Het houdt ons bij de les. Leert de Bijbel ons niet dat God wel zal oordelen over de mensen buiten onze kring? Waar komt dan toch die enorme behoefte vandaan om over anderen te oordelen?

Auteur belangrijker dan tekst

2010-02-06T03:28:00.000-08:00

Er wordt in onze tijd veel aandacht besteed aan het onderwerp hermeneutiek. Hoe moeten we de Bijbel lezen en uitleggen? Niet alleen christenen zijn hiermee bezig, maar de vraag leeft breed in de samenleving. Hoe lees je een tekst? En kan een tekst uit het verleden eigenlijk nog wel goed begrepen worden? We kunnen het de auteur niet meer vragen. Anderen stellen weer dat het er niet om gaat wat de auteur bedoelde, maar wat de tekst ons nu nog zegt. De bedoeling van de auteur zou na het schrijven van de tekst niet meer relevant zijn. De tekst gaat dan een eigen leven leiden met een eigen boodschap. Ook met betrekking tot de Bijbel kom je je deze geluiden wel tegen.
Deze vragen komen in onze tijd sterk naar voren omdat onze cultuur zich in een overgangsfase bevindt. Er voltrekt zich sinds het midden van de 20e eeuw een megashift in onze westerse cultuur. De tijd van het modernisme gaat over in wat genoemd wordt de tijd van het postmodernisme. Van nadruk op objectiviteit (wetenschap) leggen we nu meer nadruk op subjectiviteit (context, beleving, mindset).
Een overgangstijd komt altijd met meer vragen dan antwoorden. We kunnen onze cultuur niet afleggen, zoals je een jas uitdoet. Dat geldt ook voor het lezen, uitleggen en toepassen van de Schrift. Daarom is het zo leerzaam om met gelovigen uit andere culturen om te gaan, zodat je de traditie waarin je zelf staat, wat scherper kunt onderscheiden. Het ‘samen met alle heiligen’ van Paulus in Ef.3:18 is voor mij een belangrijk principe.
‘Mooi gezegd’, hoor ik iemand zeggen, ‘maar hoe denkt u er nu zelf over als het gaat om de bijbeltekst?’
Voor mij staat onwrikbaar vast, dat een bijbeltekst zonder Auteur geen waarde heeft. De Auteur met een hoofdletter is een essentieel gegeven, beter gezegd een centraal en onmisbaar gegeven. Het gaat niet om de tekst, maar om de boodschap van de Auteur. De Auteur was er ver voordat de eerste teksten verschenen. De Auteur handelde al (schiep de wereld) ver voordat er iets werd opgeschreven. Eeuwenlang leefde Gods volk in het Oude Verbond bij een mondelinge overlevering. Het gaat erom wat God in de geschiedenis heeft gedaan en gezegd. Dit is later opgeschreven om de boodschap voor volgende geslachten te bewaren. Dat is de waarde van de bijbeltekst, niet meer en niet minder.

"Laat de doden hun doden begraven". Radicaal of choquerend?

2009-11-20T15:51:00.000-08:00

Vaak verbaas ik me over de burgerlijkheid van de hedendaagse kerk. Dan denk ik aan de eenvoud en aan de radicaliteit van Jezus. Ik verlang namelijk ook naar eenvoud en radicaliteit. Vandaag leerde ik een behoorlijke les. Ik las Matt.8:21-22. Iemand vraagt of hij Jezus mag volgen, nadat hij eerst zijn vader begraven heeft. En wat zegt Jezus: laat de doden hun doden begraven!! Is dit radicaal of is dit choquerend? Hoe moet ik dit begrijpen? Wat als ik voor die keuze kom te staan? Hoe kan Jezus dit zeggen? Gaat dit niet echt te ver? En dan te bedenken dat de doden nog op dezelfde dag begraven werden (Hand.5:6,10). Kan de Heer dan niet een dag respijt geven? Begraven was in Israël nota bene een godsdienstige plicht, die vóór alles nagekomen moest worden en die zelfs belangrijker was dan het studeren in de wet! Dat Jezus aan het verzoek van de leerling niet tegemoet komt (vs.22), is dus behoorlijk choquerend. Niet alleen toen, maar ook vandaag.
Nu weten wij niet de precieze context waarin de vraag gesteld wordt. Zo probeert men dit harde antwoord van Jezus vaak wat te verzachten. Jeremias veronderstelt dat de man met zijn vraag niet alleen het begraven zelf bedoelde, maar ook het erop volgende zesdaagse rouwen. Maar omdat het wat vreemd is dat de man op de dag dat zijn vader gestorven is bij Jezus zou zijn, denken anderen weer aan de joodse gewoonte van het herbegraven van de beenderen (ossilegium). Nadat het lichaam vergaan was, begroef men de beenderen opnieuw in een ossuarium, een knekelhuis. In dit geval vroeg de leerling om een uitstel dat kon oplopen tot elf maanden. Volgens weer anderen is het zelfs mogelijk het verzoek te verstaan in de zin van ‘sta mij toe voor mijn vader te zorgen totdat hij sterft. Aannemelijke verklaringen of verzachtende verklaringen voor een te radicale uitspraak van Jezus?
Over welke situatie het ook gaat, het antwoord van Jezus blijft radicaal, zo radicaal dat ik hier nog niet mee klaar ben. De urgentie van de arbeid in het Koninkrijk is blijkbaar veel hoger dan ik kan bevatten en de kloof tussen het Koninkrijk en de wereld veel groter dan ik op dit moment besef.
Heb je hier licht op, reageer dan eens.

Jezus of Darwin

2009-10-24T07:52:00.000-07:00

Een van mijn artikelen over “schepping of evolutie” werd afgelopen week in zijn geheel in het dagelijkse CIP nieuws opgenomen.
In dit artikel probeer ik aan te tonen dat de evolutiegedachte haaks staat op de universele rechten van de mens. Ik ken overigens ook geen recente wetenschapper die de evolutie toepast op de mensenwereld. Dat zou toch consequent zijn als je gelooft dat de mens een edele aap is? Laten we maar blij zijn dat de wetenschap “woord” en “daad” scherp gescheiden houdt. En laten we trots zijn op onze God, bij Wie woord en daad één zijn. Wat Hij zegt, dat doet Hij ook.

Homofiel en christen

2009-10-04T09:17:00.000-07:00

Deze week hadden we op Elim een kaderavond om ons te verdiepen in het thema christen en homofiel. Een kort verslag. Van groot belang vinden we het om onderscheid te maken tussen homofiele geaardheid en homoseks. De Bijbel leert ons dat er in Christus geen onderscheid is tussen jood en Griek, slaaf of vrij man, man of vrouw (Gal.3:28), dus ook niet tussen hetero- en homofiel. Er is een tijd geweest dat er gesteld werd dat negers en homo’s minderwaardige wezens waren, of zelfs ook vrouwen en joden! Dit staat haaks op wat het Evangelie ons leert. Voor God is iedereen van welke status, ras of sekse ook, gelijk.
We zien de homofiele geaardheid niet als een ziekte, maar meer als een handicap.
Vervolgens hebben we gesproken over de plaats van seks in het leven. We hebben geconcludeerd dat volgens de norm van God seks thuishoort in een huwelijk tussen man en vrouw. Wij verwachten dan ook dat iedereen die God liefheeft, zowel hetero als homo, zich niet inlaat met seks vóór of seks buiten het huwelijk. En onder een bijbels huwelijk verstaan we een levenslange liefdesrelatie tussen een man en een vrouw. Qua beperkingen is er een verschil tussen een alleengaande hetero en een homo, maar dit verschil is toch minimaal.
Heel boeiend was ook het gesprek over hoe we met elkaar omgaan als gehuwd, ongehuwd alleengaand en homo of lesbisch. Wat van groot belang is dat we niet alleen in theorie, maar vooral in de praktijk uitleven wat het betekent om tot een gemeentegezin te behoren, een gezin met echtparen, singles, weduwen, kinderen, homo’s. Dat we zo leven en ons zo gedragen dat niemand zich gediscrimineerd en buitengesloten voelt. Als echtparen in de meerderheid zijn, kan dit zomaar de sfeer in de gemeente gaan bepalen. Hiervoor moeten we met z’n allen, maar vooral de gehuwden, waken. In de gemeente is iedereen van evenveel belang en even waardevol. Zo zal dat straks in de hemel ook zijn!
Ook spraken we over seksuele zonden. In de eerste plaats wilden we geen onderscheid maken tussen de ene zonde en de andere. Zonde is zonde en moet beleden en afgelegd worden.
Toen we daarna spraken over ‘begrip hebben’ was het opmerkelijk dat de meesten van ons meer begrip konden opbrengen voor een seksuele misstap van een homo dan van een getrouwde hetero! Maar wat is het geweldig dat we Jezus als Verlosser hebben, die ons niet alleen vergeeft, maar ook bevrijdt van gebondenheden.

Eenheid in verscheidenheid

2009-09-20T10:17:00.000-07:00

In het CVB werken auteurs met een reformatorische achtergrond samen met evangelische theologen. Ook de achterban bestaat dus uit mensen van beide achtergronden. Dat maakt het jaarlijkse symposium telkens tot een boeiende dag. Zo ook gisteren. In mijn seminar over "Leven als godsdienstige minderheid" blijkt de diversiteit ook enorm aanwezig te zijn. Toch blijft het apart dat men verschillen doorgaans moeilijk of alleen schoorvoetend kan accepteren. Waarom nu niet gewoon volop genieten van die prachtige diversiteit in de schepping, in het leven, en dus ook in de kerk?! Eenheid kan alleen ervaren worden wanneer er sprake is van diversiteit. Eenheid in eenvormigheid is zinloos. Het zal snel leiden tot onverschilligheid ten opzichte van de ander. Want bij eenvormigheid maakt ieder de ander overbodig. Om het eens heel extreem voor te stellen. Stel je nu eens voor dat een totale eenvormigheid mogelijk zou zijn. Wanneer ik iemand aanspreek, spreekt hij mij net daarvoor aan en zegt tegen mij precies wat ik tegen hem of haar had willen zeggen. Het ontmoedigt dan toch ten ene male om nog met iemand te spreken. Dan is de aardigheid er snel af, erger nog, we worden beslist allemaal erg eenzaam. Nee, diversiteit is een van de bouwstenen van Gods schepping en ook een besliste en constructieve voorwaarde voor het Koninkrijk van God en de christelijke gemeente. Probeer zo eens naar de verschillen te kijken. En lees ook Paulus erop na in 1Kor.12:1-11.

Zijn er nog rondreizende evangelisten?

2009-09-02T10:54:00.000-07:00

Vanmorgen bezig geweest met de uitleg van Mat.10:40-42. Jezus vergelijkt zijn discipelen met rondreizende profeten. Hij noemt hen ook 'kleinen' die door de hulp van anderen in leven blijven. Het valt me op hoe weinig commentaren het woord 'rondreizend' gebruiken, terwijl dit toch onmiskenbaar aan de orde is. Is dat omdat we dit verschijnsel van rondreizende predikers niet meer kennen in ons land, dacht ik nog.
's Middags breng ik een Armeense vriend naar de hakkenbar van een vriend van hem. Ik wil hem voor de deur afzetten, maar de schoenmaker, die ook christen is, komt naar buiten, omhelst me innig en zegt: kom even mee, ik wil je aan vrienden van me voorstellen. Achter de winkel is een kamer zonder ramen. Daar zitten twee Armeniërs die een bijbelprogramma bekijken. Het blijken twee Armeense pastors te zijn die op doorreis zijn en in Nederland en Belgie samenkomsten hebben. De schoenmaker, die ook voorganger is en een tentenmakersbediening heeft, hopt heen en weer tussen het kamertje en zijn klanten in de winkel. Als zijn vrouw hoort dat ik voorganger ben, noemt ze me steevast alleen nog 'pastor'. Er zijn dit weekend samenkomsten belegd in Belgie en Straatsburg, zegt de schoenmaker stralend. Dan weer gauw door het gordijn heen naar de winkel. Er waren vorige maand weinig klanten i.v.m. de vakanties, en dus weinig verdienste. Maar God is goed, zegt hij, er kwamen afgelopen weekend 17 mensen tot bekering.
Nadat ik nog een kopie van mijn autosleutel van hem heb gekregen, zit ik weer in de auto naar huis om verder te werken aan het commentaar op Matt.10. Ik besef dat de Heer me die middag wel een bijzondere les aanschouwelijk onderwijs heeft gegeven over de teksten die ik vanmorgen bestudeerde.

Postmodernisme en toekomstverwachting

2009-08-19T11:59:00.001-07:00

Er wordt veel geschreven en gesproken over ‘emerging church’ en postmodernisme. Een van de kenmerken van de postmoderne christelijke beweging is dat er veel nadruk ligt op het christelijk leven in het hier en nu. Vandaag alle kopij voor het nieuwe Studiebijbel magazine afgewerkt. Het valt me op dat ook wij inderdaad veel aandacht hebben voor het hier en nu. Bijvoorbeeld met de grote aandacht voor de gaven van de Geest. Ook de belangstelling voor het leven en de ethiek van christenen in de vroege kerk hoort hier bij. Het persoonlijk levensverhaal krijgt alle aandacht en de focus is gericht op het heden

Toch is het voor mijn leven hier en nu ook belangrijk te beseffen dat dit leven slechts een aanloop is op een leven na de dood. Wanneer je denkt dat alles wat geleefd kan worden in dit ondermaanse moet gebeuren, wordt je leven gejaagd, onrustig en egoïstisch. En dat is het tegengestelde van een toegewijd christelijk leven. Dit leven is slechts een voorbereiding op het verheerlijkte leven wat ons beloofd is en waarvan ons een glimp getoond is in de opstanding van Jezus.
Een grote nadruk op het leven als christen hier en nu en tegelijk een grote verwachting van de toekomst, wanneer Christus verschijnt in heerlijkheid.
Het is belangrijk om de balans te bewaren.

Respect voor de overheid en beproevingen

2009-08-17T13:56:00.000-07:00

Vandaag weer telefonisch contact gehad met een bevriende broeder in Ghana, die in het ziekenhuis ligt. Wij hebben hem geholpen met het registreren van zijn kerk. Bij het afhalen van de registratie twee weken terug, werd hij door de politie opgepakt. Hij werd verdacht van het registreren van een occult genootschap en werd opgesloten tussen zware criminelen. Nadat wij losgeld hebben betaald via een bepaald omslachtige weg, komt hij vrij. Maar hij is zo geslagen dat hij veel pijn heeft en bijna geen adem kan halen. Zijn borst zwelt op. In het ziekenhuis blijkt dat er drie ribben zijn gebroken. Wij zouden hen juist in oktober bezoeken. Durf ik nog wel naar een land waar de politie zo crimineel is? Wat betekent geloven in een van God gegeven overheid eigenlijk in de praktijk (Rom.13)? Ik zou het werkelijk niet weten in dit geval. Wat ben ik blij dat we God meer moeten gehoorzamen dan mensen! (Hand.5:29). Hoe ik over politiek denk, lees je hier.

Geestesgaven ook tot nut voor ongelovigen

2009-08-13T13:12:00.000-07:00

Vandaag heb ik een artikel voor het Studiebijbel magazine (septembernummer) geschreven over het nut van de gaven van de Geest. Een paar conclusies:
1. Paulus maakt geen onderscheid tussen gewone en bijzondere ('bovennatuurlijke') gaven. Zie bijvoorbeeld zijn lijst in Rom.12:6-8.
2. Het is belangrijker zelf een gave te zijn dan om gaven te hebben. De belangrijkste gaven zijn mensen (1Kor.12:28; Ef.4:11).
3. Paulus hanteert een hele brede opvatting van geestesgaven. Hieronder vallen bij hem naast bijzondere geestesuitingen ook alledaagse gaven en talenten, maar bijvoorbeeld ook zijn maatschappelijke status van celibatair (1Kor.7:7). Alles wat een christen uit genade is of mag doen voor de Heer, ziet hij als een charisma.
4. De gaven van de Geest zijn niet alleen tot nut voor de opbouw van de gemeente, maar bevorderen ook de bekering van ongelovigen (1Kor.14:24-25). Dit gebeurt bijvoorbeeld bij de genezing van Eneas (Hand.9:32-35) en de opwekking uit de dood van Dorcas (Hand.9:37-43). Dit noemt men wel power-evangelism.

Waarom zo weinig interesse voor Moltmann?

2009-08-12T07:56:00.000-07:00

Met veel interesse heb ik de masterscriptie van Peter van den Berg gelezen over Moltmanns messiaanse en charismatische ecclesiologie. Hij gaat hiermee op 18 augustus afstuderen in Utrecht.
Het is bij mijn weten de tweede student in Nederland die afstudeert op Moltmann. Het blijft voor mij een grote vraag waarom er in Nederland tot nu toe zo weinig interesse voor Moltmann is. De reden kan toch niet zijn dat je iemand niet leest omdat je het op bepaalde punten niet met hem eens bent! Moltmann is een universalist en ik zeker niet, om maar eens iets te noemen. Maar tegelijkertijd moet ik zeggen dat er geen theoloog is die mij de laatste 10 jaar meer geboeid heeft dan Moltmann.
Ik schreef over mijn interesse voor hem in 2005 in Soteria.
Omdat momenteel onder evangelische studenten steeds meer interesse komt voor de emerging churches en de theologie van de transformatie, verwacht ik dat Moltmann de komende jaren steeds meer gelezen zal worden.
Bij deze feliciteer ik Peter van den Berg met zijn schitterende studie.

2009-08-08T08:15:00.000-07:00

Zal ik wel een een blog beginnen?

Gisteren heb ik mijn blog geactiveerd en vandaag vertrouw ik wat onwennig de eerste woorden aan mijn blog toe. Ik weet nog niet of het wat voor me is, maar het reflecteren op de dingen die gebeuren doe ik graag. Tijdens het wandelen met de hond overdenk ik de koppen in de krant en het nieuws van de dag. Aan tafel in de woongemeenschap waarin ik woon is het net de wereld in het klein. De hele wereld komt langs, maar alles in staccato. Een blog lijkt me net zo iets, maar met het voordeel dat je in eerste instantie alleen aan het woord bent.
Ik ga nu eens kijken hoe je reacties kunt krijgen.
Dus vandaag geen wereldschokkende opmerkingen.